Benny Lindelauf

Ik zou weleens een dwarsdoorsnede willen zien van de hersenpan van een auteur bij prijsuitreikingen. Dat zou nog eens interessante informatie opleveren. Volgens mij verschilt die dwarsdoorsnede niet erg van de hersenpan van een automobilist in Tokyo of in een andere wereldstad tijdens het spitsuur en dat dan alle stoplichten zijn uitgevallen. Mijn hersenpan werkte tijdens de bekendmaking van de Boon voor jeugdliteratuur onnoemelijk traag. Alles werd van stroop. Het zitten werd van stroop. Het om me heen kijken werd van stroop. Het ‘is het echt zo’ werd van stroop. Het ‘moet ik nu opstaan’ werd van stroop. Etc. En dat bleef zo de rest van de feestelijke avond. Alsof ik steeds een paar seconden achterliep op de werkelijkheid. Dank jury, dank voor de gloedvolle woorden, dank Querido voor het vertrouwen in dit boek en dank, dank, dank aan Ingrid Godon voor deze samenwerking. We zijn ons hoofd verloren en dat zal nog wel even zo blijven.