Benny Lindelauf

Afgelopen zomer speelde ‘Zwembadjaren’ de voorstelling die ik schreef voor het Laagland, op locatie bij het voormalige oude zwembad in Sittard. Voor het stuk interviewde ik tientallen Sittardenaren over hun herinneringen aan dat zwembad. Hun ‘zwembadjaren’ zogezegd. Het werd een voorstelling over koudwatervrees, eerste zoenen en over de levenslange vriendschap tussen twee zeer verschillende vrouwen. Negenentwintig acteurs in de leeftijd tussen 13 en 70 jaar speelden veertien voorstellingen lang voor een uitverkochte zaal (eh…grasveld). En hoe! Het publiek was laaiend enthousiast, er kwamen extra voorstellingen bij en als kers op de taart was het ook nog eens altijd prachtig weer, zodat het publiek vaak nog lang bleef naborrelen. In de speelperiode verbleef ik in Sittard. Als ik ’s avonds na de voorstelling tussen de hoge bomen van het park naar huis fietste, dacht ik vaak: Hier kan maar weinig tegenop.

‘De Notenkraakster’ komt terug! Het verhaal van de Notenkraker mét een twist wordt ditmaal uitgevoerd in een nieuwe regie en bewerking door het Symfonieorkest Vlaanderen. Met de fantastische Kiki van Aubel in de rol van actrice die zó gehoopt had mee te mogen dansen in het beroemde ballet. Maar dat loopt toch ietsje anders. Het publiek helpt mee dit verhaal tot een goed einde te brengen.

Een grappige, spannende voorstelling en je krijgt er een heel orkest gratis bij mét de geweldige muziek van Tsjaikovski.

Gespeeld in januari 2025 in Brugge, Gent, Antwerpen en Heist op den Berg.

Voor meer info en speeldata zie: www.symfonieorkest.be

Twee jaar geleden overleed mijn schoonvader na een ziekbed van een jaar. Hij maakte grote indruk op mij door zijn berustende houding. Hij ging gewoon door met leven: een borreltje op zijn tijd, naar zijn tuintje kijken, een blokje kaas, totdat dat leven op was. Hij stierf rustig in zijn slaap. Op zijn afscheid las ik een verhaal voor dat de oerversie werd van het boek dat nu is verschenen.

‘De vrouw en zijn hoofd’ is een prentenboek voor volwassenen. Het gaat over omgaan met verlies, met ziekte, maar ook over veerkracht en hoop. Toen ik het verhaal had geschreven, wist ik meteen dat er maar één illustrator was die ik wilde vragen om het verhaal van beelden te voorzien: de Vlaamse Ingrid Godon, die prachtig en zeer verschillend werk maakt, maar die ik speciaal vroeg om haar fenomenale portretten. Ingrid las het verhaal en reageerde meteen: ja, dat wil ik. We stapten samen naar uitgever Querido en die wilde het ook. En nu is het er.

Genomineerd voor de Woutertje Pieterseprijs 2025

Afgelopen voorjaar en zomer speelden de Vlaamse theatergroepen Laika en Froefroe twee theaterstukken gebaseerd op mijn boeken ‘Hoe Tortot zijn vissenhart verloor‘ en ‘Hele verhalen voor een Halve Soldaat’.  Laika produceerde het anti-oorlogssprookje  ‘Tortot’ en Froefroe zette haar tanden in ‘Prins Arthur’, een gothic thriller over een poppenspeler die over lijken gaat om zijn successtatus vast te houden.  In die voorstellingen speelden poppen de hoofdrol. Ik ben erg van poppenspelers gaan houden. Het is zo ongelofelijk knap om te zien hoe ze een pop leven weten in te blazen. Ontroerend ook, als je ziet hoe secuur poppenspelers met elkaar samenwerken om één pop te bedienen, hoe ze zichzelf onzichtbaar maken.

Ik verheug me erg op een reprise van beide stukken. Als het zover is, zal ik dat op mijn website melden. Ik zal in elk geval in de zaal zitten. Ademloos.

Marieke Nelissen, illustrator van ‘Ze hadden hun schaapjes geteld’ is vorige maand in de prijzen gevallen bij de Griffel en Penselenjury.

En terecht. Voor het boek maakte ze werkelijk oogstrelende beelden, die niet alleen het verhaal vertellen, maar aanvullen en verrijken.

Dit najaar wordt bekend wie van de Zilveren Penseelwinnaars de Gouden Penseel mee naar huis mag nemen.

Mijn stem heeft ze in elk geval al dubbel en dwars.